Sociale Innovatie

Is werken in organisaties wel menselijk? (Door Jorrit Stevens)

Over aandacht en verwondering

U reist naar uw werk. U komt op tijd aan. Herkenbaar? Bij nader inzien was dit vandaag toch anders. Heeft u niet gemerkt dat onderweg, toen u  de trein of metro uitstapte, de wereldberoemde vioolvirtuoos Josh Bell op zijn Stradivarius stond te spelen? Nee? Kunt u zich die straatmuzikant niet meer herinneren?

Een journalist vroeg aan violist Josh Bell om, bij wijze van experiment, in de ochtendspits in een metrostation in Washington D.C. te spelen, uitgedost als straatmuzikant. Zijn vraag: stoppen forenzen om te luisteren? Gedurende vijfenveertig minuten speelde Bell klassieke ‘hits’. Vrijwel iedereen snelde achteloos aan hem voorbij. Schokkend? Bell en de journalist menen van wel. De journalist beschreef zijn experiment in het Pullitzerprijswinnende artikel ‘Pearls before breakfast’. Daarin gaat hij in op het gejaagde en lege moderne bestaan en de waarde van schoonheid en kunst.

De mens en de machine, wie volgt nou wie?

Sinds de industriële revolutie zijn we het steeds meer gewoon geworden dat de technologie de maat aangeeft in het tempo van verandering. Tenminste, die indruk krijg ik, zonder daar een wetenschappelijk bewijs voor te hebben.
Het lijkt dat zodra iets technisch mogelijk is, 'we' de maatschappij,het ook meteen willen kunnen gebruiken. Het gemak dient de mensen en bovendien zijn veel producten gewoon veel te leuk of te handig om niet te gaan gebruiken. Want wie kan nog zonder computer? Welke kind heeft nog geen MP3-speler of spelletjescomputer? En hoe zit het met mobiel bellen? Steeds sneller komen nieuwe producten op de markt en uiteraard willen wij allen deze producten meteen hebben. Want wat wonen we toch in een mooie tijd, dat we aan zoveel kanten worden geholpen door de techniek!

Maar is het wel zo mooi allemaal?
Zijn we nog wel baas over ons eigen leven, of worden we geleefd door de vooruitgang?